Wierzymy politykom? Nie? Ależ oczywiście, że wierzymy! Każdy wierzy przynajmniej w jednego polityka, bezsprzecznie. W końcu każdy z nas głosował na swojego kandydata na prezydenta, a skoro tak uczynił, to znaczy, że uwierzył w przynajmniej jedną rzecz, o której dany polityk zapewniał. Wierzymy w to, bo telewizja nauczyła nas w to wierzyć i odrzucać rzeczy kontrowersyjne i niewygodne. Dlatego nieważne, jaką polityk miał przeszłość i kim jest naprawdę, telewizja ukaże go z takiej strony, z jakiej chcielibyśmy go widzieć. Czyli z najlepszej. Zrobimy z Polskę drugą Irlandię. Razem. Potrzebujemy twojego głosu, poprzyj nas. Pomożemy ci. Zrobimy dla ciebie to, to i jeszcze miliard innych rzeczy. I co? Po czasie okazuje się, że nikt nie dał nam nic, nikt nic dla nas nie zrobił oprócz składania obietnic bez pokrycia. Dlaczego wierzymy politykom? Bo zostali nauczeni, jak mówić ładnie, składnie i przekonująco. Trafiają szczególnie do starszych pokoleń, które widzą w rządzie ludzi nieinwazyjnych, spokojnych, takich, którzy co prawda nic nie poprawią na lepsze, ale też nie sprawią, że będzie gorzej. I słuchają ich wszystkich, ich łzawych i wzruszających przemówień, myśląc sobie, że tak, że ten człowiek, wie, co mówi. Nawet jeśli ten cudowny człowiek dostał kartkę z wypowiedzią od kogoś, komu zapłacił za jego napisanie.. nieważne, najważniejsza jest intonacja i pewność siebie – nie za duża, by przypadkiem nie wyjść na kogoś, kto chce się dorwać do władzy. Oczywiście, być może istnieje garstka polityków, którym chociaż w najmniejszym stopniu zależy na losie kraju, ale nie oszukujmy się- z całego stada można by takich zliczyć na palcach u jednej ręki. Nie jest żadną tajemnicą, że politycy zarabiają krocie, a kto by nie chciał? Każdy z nas słyszał, że krowa, co dużo muczy, mało mleka daje. I widać to doskonale. Każdy muczy tak głośno, jak się da, ale kiedy przychodzi do czynów, wszyscy jednogłośnie milczą. Nie jest dobrze, ale politycy zadbają o to, by było. Nie nam- ale im samym.